Shkruan Meri Lika

Para më shumë se 20 vite më parë, kur u njoha me letërsinë hispanike dhe atë spanjolle, lexova tekstin e një komedie të Enrique Jardiel Poncela (shkrimtar dhe dramaturg spanjoll) me titull “Los ladrones somos gente honrada” (“Ne hajdutët jemi njerëz të ndershëm”).

Pas show-t të djeshëm në konferencën antikorrupsion, nuk mendoj se është një mëkat i madh që titullin e komedisë së Poncela-s ta bëjmë “Ne të korruptuarit jemi njerëz të ndershëm” dhe këtë moto shumë bukur mund ta kishte edhe ajo konferencë. E them këtë sepse ndikimi komik i saj ishte i garantuar. Paradën e antikorrupsionit dje na e bënë ata që akzuohen më shumë për korrupsion (me fakte e jo në erë), duke na shenjtëruar papërlyeshmërinë e tyre.

Ajo që më bëri më shumë përshtypje në këtë konferencë por jo vetëm në të, është pathosi dhe përkushtimi i ambasadores së vendit më të demokratizuar dhe thellësisht i deklaruar në luftën kundër korrupsionit, e cila me një lumturi të jashtëzakonshme vizuale na paraqet i me aftësi tetraciklinike të korruptuarit që e rrethonin dje.

Nuk kam ndërmend të them se si u ndjeva nga propaganda antikorrupsion e lubisë së korrupsionit shqiptar, qeverisë së rilindjes, sepse asaj duhet t’ia tregojmë vendin me votë, por dua të them se si u ndjeva nga mesazhi që më përcolli ambasadorja.

Mesazhi kryesor ishte “lum ne për ç’na dëgjojnë veshët, e mjerë ne për ç’na shohin sytë”.

Sipas mendimit tim krejt modest, kjo konferencë më tregoi se ne shqiptarët jemi të dënuar të kundrojmë edhe për shumë vite se si na vidhen paratë, pronat, pasuritë dhe ardhmja.

Nëse do dëgjoja ambasadoren dhe të korruptuarit e qeverisë tek flisnin dhe të mos hidhja asnjë sy tek realiteti dhe për më tepër të kisha edhe një goditje me pasojë humbjen e kujtesës, do të isha shumë e lumtur për pastërtinë e figurës së të korruptuarve të politikës së vendit tim, si dhe do të mbushesha me besim kur këtë pastërti figure me shpalos me të gjitha ngjyrat verbuese të ylberit dimplomatik edhe ambasadorja.

Fatkeqësisht, unë dhe si unë edhe shumë shqiptarë të tjerë, i hedhim përditë sytë tek realiteti dhe po ashtu fatkeqësisht, nuk vuajmë nga humbja e kujtesës.

E në këto kushte të disfavorshme për reklamën politike sado që banderola të tilla të maskojnë peshën e kalbësisë së qeverisë, shumica e jonë mendon se pjesa më e madhe e politikanëve nuk janë njerëz të ndershëm.

Ndjeshmëria jonë sociale (shpresoj dhe uroj të jetë në rritje), ndaj efekteve shkatërruese të korrupsionit mund të jetë për shkak të faktit se “pakica e madhe” e sundimtarëve të korruptuar të politikës “e punëson” veten shumë energjikisht pikërisht tek ato “profesione”, të cilat ligji na i deklaron të fajshme ne popullit të thjeshtë.

Në një kohë kur vlerës së votës i ka humbur vlera, ne nuk na ngelet asgjë tjetër, por vetëm të rrimë duke kundruar buzëqeshjet piramidale, apo cilindrike të të korruptuarve që na flasin për antikorrupsionin, e të mbushemi me besim se nga kjo e keqe e madhe do të na shpëtojë shoqja Kim.

Shkruan Andi Bushati

Ka mbërritur një pikë që deklaratat e Yuri Kim as nuk të irritojnë, as nuk të bëjnë më për të qeshur. Kështu ka ndodhur edhe me prezencën e saj, këtë fillim jave, në spektaklin e qeverisë për antikorrupsionin, ku ajo jo vetëm u bë pjesë e shfaqes së hajdutëve që thërrisinin “kape hajdutin”, por guxoi të shqiptojë edhe gjëra që duken të paimagjinueshme për një mendje normale.

Në hyrje të fjalës së saj ambasadorja e SHBA-ve konstatoi se kjo qeveri është shumë më e përkushtuar se më parë kundër korrupsionit. Dhe sikur kjo të mos mjaftonte, ajo e konsideroi këtë përpjekje si të “stërmadhe”.

Nëse qëndrimet e saj do ia vlente të mereshin seriozisht, pra sikur ato ti nënshtroheshin një analize teksti, do të kuptohej se znj. Kim kishte mbërritur në këtë përfundim nga një element, sipas saj shumë domethënës, nga fakti se qeveria kishte arritur ta mbushte plot sallën e pallatit të kongreseve.

Duke u nisur nga premisa se fjalët e thëna në atë sallë me pjestarë të një piramide shtetërore të prekur, sipapas raportit të Dash, në çdo hallkë të saj nga korrupsioni, duke pasur parasysh se “Transparence Internacional” e ka zbritur Shqipërinë e drejtuar nga Edi Rama çdo vit e më poshtë në klasifikimin e luftës kundër korrupsionit, në një analizë të redaksisë, Lapsi.al e ka krahasuar qëndrimin me atë të paraardhësit të saj Donald Lu, në 2015.

Atëhere ish ambasadori amerikan, mori pjesë një një tjetër konferencë spektakël për luftën kundër drogës, të cilën qeveria e organizoi menjëherë pas akuzave të para që u bënë për lidhjen e Saimir Tahirit me trafikantët e drogës të klanit Habilaj. Aty ai tha ato fjalë, që do ti përmendeshin dendur pas daljes së përgjimeve italiane për ish ministrin e brendëshëm. Sipas Donald Lusë policia e Sajes kishte bërë hapa të stërmëdha përpara në luftën kundër kanabisit.

Pra nuk duhet shumë mundim për të kuptuar se sa seriozisht duhen marrë deklarata të tilla. Ato janë thjeshtë elementë të asamblit propogandistik që organizon qeveria dhe prej kohësh e kanë humbur peshën e fjalës të një arbitri që u thotë shqiptarëve në sy të vërtetën. Prandaj ato e lënë shumëkënd indiferent.

Por, nëse një pjesë e mirë e njerëzve i lë ato pas me mospërfillje, ky lloj qëndrimi ngre shumë pikpyetje, për një fraksion të opozitës.Po të  lundroje në rrjetet e tyre sociale, në të njëjtën kohë që Rama po organizonte shfaqen anti korrupsion, gjeje plot shifra, argumenta racionale dhe citime raportesh ndërkombëtare që e nxirnin bllof këtë paradë për shplarje truri.

Pra qëndrimet e kësaj pjesës “pro amerikane” të opozitës ishin totalisht të kundërta, jo vetëm me ato që thoshtë kryeministri, por edhe me ison që ambasadorja i mbante atij.

Prandaj pyetja që shtrohet për ta është e thjeshtë: a i besojë ata qëndrimeve që vijnë nga rruga e Elbasanit? A janë dakord me “angazhimin e stërmadh” të rilindjes për të luftuar hajdutët? A vazhdojnë të mendojnë se Uashingtoni është aq i preokupuar për korrupsionin, sa e shpalli Berishën “non grata” dhe po mbështet Edi Ramën që i ka shpallur luftë kësaj sëmundjeje?

Këto pikpyetje janë të sikletshme për këdo opozitar, që vazhdon ta mbajë të përçarë frontin e luftës kundër regjimit me pretekstin se njërën palë nuk e do Amerika, apo se kështu i thanë kur i thirrën në ambasadë. Sa herë vazhdojnë ta bëjnë një gjë të tillë duken edhe më qesharakë edhe më të pabesueshëm.

Natyrisht, që grupi i kundërshtarëve të “foltores” është në të drejtën e tij të kritikojnë abuzimet dhe korrupsionin e madh të qeverisjeve të PD-së në të shkuarën. Madje do ishte në nderin e tyre të distancoheshin, qoftë nga Berisha, qoftë nga familja e tij. Për të realizuar këtë duhet betejë, guxim dhe një angazhim i fortë politik. Por ata nuk mund t i’a dalin përmes kauzave fallco të “pro amerikanizmit”.

Qëndrimi i amerikanëve për Berishën nuk është shumë larg të vërtetës, ama ai humbet kuptimin, bëhet i pabesueshëm dhe me dy standarte, kur krahasohet me qasjen duartrokitëse që kanë ndaj Ramës.

Prandaj kush i thotë vetes opozitar me regjimin duhet të denoncojë së pari këtë të vërtetë, sepse beteja reale me këtë qeveri të diskredituar kokë e këmbë nuk bëhet pa treguar me gisht hipokrizinë e aradhës së ambasadorëve amerikanë në sjelljen ndaj saj.

Në të kundërtën të gjithë ata që që bëjnë sikur i kanë hapur luftë Saliut se kështu i ka udhëzuar Yuri, nuk janë asgjë më shumë sesa lolot e regjimit. Fabula e tyre rrëzohet përtokë sapo tentojnë të spjegojnë se janë kundër Ramës dhe pro ambasadores Kim.