Shifrat financiare të ofruara tek Nuredin Dumani nga grupet kriminale në Elbasan, për vrasjen e kundërshtarëve, raportohen mjaft të majme dhe tepër të çmendura, duke kaluar çdo parashikim të mundshëm për terrenin Shqiptar.

Për një vrasje paguhej nga 50 mijë euro, 100 mijë euro, duke u rritur në 300 mijë euro, e deri në 2 milion euro. Rritja e çmimit në këtë “biznes” ka ardhur si pasojë e mllefit dhe hasmërisë së madhe, të lindur mes kundërshtarëve kriminalë.

Në dosjen voluminoze hetimore thuhet se grupi i Erjon Alibej alias Agim Shurbi me pseudonimin “Krymi” dhe grupi i Hajdor Bakos alias (Çopja), i thirrur shkurtimisht “Dari”, janë vënë në garë për të eliminuar njëri-tjetrin.

Dhe për të fituar këtë luftë, nuk kursenin asgjë nga financat e vetë që arrinin të fitonin nga trafikimi i kokainës.

Sipas dëshmisë së dhënë para oficerëve të Byrosë Kombëtare të Hetimit, Nuredin Dumani tregon se vetëm për “kokën”, e Arjan Spahiut, kunatit të Erjon Alibej, i është afruar një shumë prej 300 mijë euro.

Vetë Dumani ka pranuar në SPAK se ka mbajtur kontakte me dy grupet rivale në Elbasan, atë të Erjon Alibej dhe Hajdar Bakos.

“…Arjan Spahiu, që mbeti i vrarë në Belgjikë, ka qenë në listë për tu ekzekutuar nga vëllezërit Çopja, të cilët janë financuesit. Talo Çela, më ka thënë mua që nëse kryeja vrasjen e Arjan Spahisë, do më jepte 300 mijë euro…” – shprehet Dumani.

Por ky i fundit tregon se çdo informacion apo plan që merrte për vrasjen e anëtarëve të grupit të Alibejt, ai ja përcillte Arjan Spahisë. Dhe një gjë të tillë e ka bërë edhe kur Kel Kamami ose siç thirret ndryshe “Keli i Kiçit” që tashmë qëndron në Dubai, i ka kërkuar vrasjen e Erjon Alibejt.

“…Kel Kamami, ka dashur të organizojë një atentat që ta bënte me hedhjen në erë të gjithë pallatin, ku jetonte, Erjoni. Për këtë atentat të kësaj natyre, flitej për një shumë që shkonte në 2 milion euro. Keli ma ka çuar dhe SMS, pseudonimin e Erjon Alibej, që sipas tij ishte “Krymi”. Këtë fakt unë ja thashë Arjanit…” – deklaron Nuredin Dumani.

Për shkak se Dumani ka shfaqur besueshmëri dhe besnikëri në ndarjen e informacionit, Alibej dhe Spahiu, e kanë vënë atë në provë duke i kërkuar të vinte në zbatim planin për spastrimin e një liste emrash që kishin marrë pjesë në vrasjen e Enea Alibej, Arben Dylgjerit, Erdal Durunay dhe Andi Zylyfit.

I pari që është vrarë në këtë listë ka qenë Dorjan Shkoza, kundrejt një pagese prej 50 mijë euro, shumë kjo që është sjellë tek Dumani nga Erjon Alibej, përmes kushëririt të Eljo Bitrit i quajtur Fati Koçi, i cili aktualisht është në burg në Belgjikë.

“…në vrasjen e Dorjan Shkozës, ka mbetur i vdekur dhe Anxhelo Avdija. Dua të shtoj që Klevis Alla më është shprehur pas ngjarjes që kishte pasur interes për vrasjen e Anxhelo Avdijsë, pasi ky i fundit i kishte bërë video intime motrës së Klevisit…”, thotë Dumani.

Pas vrasjes së Dorjan Shkozës, ai i ka shkuar Arjan Spahisë një simbol në telefon, që nënkuptonte vrasje.

Javën e kaluar, kancelari gjerman, Olaf Scholz ka realizuar disa vizita dhe takime diplomatike në shtetet e Ballkanit Perëndimor, përfshirë edhe Kosovën.

Gjatë vizitës së tij në Prishtinë, kancelari gjerman foli edhe për raportet Kosovë-Serbi dhe synimet e tyre për anëtarësim në BE.

Ai kërkoi edhe njohjen e pavarësisë së Kosovës nga Serbia.

“Marrëveshja duhet të qartësojë përfundimisht edhe çështjen e njohjes së Kosovës, sepse është e paimagjinueshme që dy vende që reciprokisht nuk e njohin njëri-tjetrin, të bëhen anëtarë të BE-së”.

E kjo deklaratë për njohjen e Kosovës shkaktoi reagime të shumta në Beograd.

Njohësi i çështjeve politike, Gani Qarri në një prononcim për “Bota sot” komentoi vizitën e kancelarit gjerman, Olaf Scholz në Kosovë.

Sipas tij, kjo vizitë ishte shumë e rëndësishme, pas rrethanave të krijuara në rajon, pas agresionit rus në Ukrainë.

“Në fakt vizita e kancelarit gjerman Olaf Scholz e zhvilluar para disa ditësh në Kosovë, ku u takua me kryeministrin Albin Kurti, ishte vizita e parë e një kancelari të Gjermanisë në Qeverinë e Republikës së Kosovës.

Vizitë e cila marrë në konsideratë rrethanat e krijuara, pas agresionit okupues të Rusisë në Ukrainë, jo vetëm që ishte shumë e rëndësishme por edhe historike për vendin tonë, për vet faktin se siç tha edhe kryeministri, është vizita e vetme e një kancelari të Gjermanisë në Qeverinë e Kosovës, që nga çlirimi dhe shpallja e pavarësisë së vendit tonë”, deklaroi analisti.

Po ashtu, Qarri konsideron se vizita e Scholz është vazhdimësi e përpjekjeve të ish-kancelares Merkel.

Ai tha se me këtë kancelari gjerman ia dërgoi një mesazh të qartë Vuçiqit lidhur me njohjen përfundimtare të Serbisë për Kosovën.

“Përveçse ishte vazhdimësi e përpjekjeve të kancelares Merkel, me fokus në tregun e përbashkët rajonal, në kuadër të procesit të Berlinit, për integrimin e Ballkanit Perëndimor në Bashkimin Evropian, kancelari Scholz qartësoi përfundimisht, fort mirë edhe qëndrimin e Gjermanisë dhe i qoi porositë më të qarta të deritanishme Serbisë lidhur me epilogun që duhet të marrë dialogu politik, Kosovë Serbi duke u përmbyllur me njohje reciproke, si kusht për integrimin në BE.

Vizita e kancelarit gjerman në Kosovë, e realizuar pikërisht në këto momente të trazuara politike, qartësoi edhe njëherë se Procesi i Berlinit, është ai që mbështet nga Gjermania dhe BE, e jo nisma serbo-ruse e të ashtuquajturit “Ballkan i Hapur””, theksoi ai.

Më tej, analisti potencoi se Scholz ia lehtësoi presionin Kosovës që po i bëhet nga Rama dhe Vuçiqi për “Ballkanin e Hapur”.

Po ashtu, ai u shpreh se me arritjen përfundimtare të marrëveshjes mes Prishtinës dhe Beogradit e rrit sigurinë në rajon.

“Olaf Scholz shprehu publikisht vizion e Gjermanisë në mbrojtjen e pavarësisë së Kosovës, duke lehtësuar shumë edhe presionin politik që i bëhej padrejtësisht Kosovës nga Edvin Kristaq Rama & Co, për futjen e saj, si pjesë “integrale” e Serbisë, në krijesën serbo ruse, të ashtuquajtur “Ballkani Hapur” dhe nënshtruar sërish hegjemonizmit serbomadh.

Kështu që pozicionimi i vendosur i kancelarit gjerman Olaf Scholz për njohjen pa ekuivokë të pavarësisë së Kosovës nga Serbia, pas SHBA-ve të cilat që nga fillimi kanë mbajtur qëndrimin e palëkundur për njohjen reciproke ndërmjet Kosovës dhe Serbisë, ka lehtësuar jashtëzakonisht shumë pozicionin e Kosovës edhe në vazhdimin e dialogut dhe ka rritë sigurinë e vendit tonë, për arritjen e marrëveshjes përfundimtare me njohjen e ndërsjellë ndërmjet Kosovës dhe Serbisë”, nënvizoi Qarri.

Ndër të tjera, ai tha se integrimi i Kosovës në BE përmes Procesit të Berlinit do të mundësonte edhe njohjen nga pesë vendet të cilat refuzojnë ta bëjnë këtë.

“Kurse integrimi i Kosovës dhe 5 vendeve tjera të Ballkanit Perëndimor në BE, përmes procesit të Berlinit, i cili të gjitha këto shtete i trajton në mënyrë të barabartë, dhe pa cenuar pavarësinë, sovranitetin, shtetin e kufijtë dhe integritetin territorial të Kosovës, do t’i mundësonte vendit tonë që të njihej nga pesë vendet e fundit të BE-së, që ende nuk e kanë njohur shtetin tonë dhe Kosova do të trajtohej si shtet i pavarur edhe nga vet BE.

Integrimi përmes procesit të Berlinit, do ti’ hapte dyert Republikës së Kosovës për pranim më të lehtë edhe në Këshillin e Evropës ku ka paraqitur kërkesën për pranim, në NATO dhe organizata tjera të rëndësishme evropiane e ndërkombëtare, deri te realizimi i hapit më madhor dhe përfundimtar të Republikës së Kosovës, për pranim si shtet i pavarur me të drejta të plota në OKB, që është edhe synimi kryesor i popullit dhe vendit tonë të lirë”, përmbylli Gani Qarri.

Duket se koha po mbaron për të hequr veton turke mbi aplikimet e Suedisë dhe Finlandës për anëtarësim në NATO, përpara mbajtjes së samitit të radhës të organizatës ushtarake në Madrid, më 29-30 qershor

Nga Rikard Jozwiak / Radio Free Europe

Atmosfera duket e errët në korridoret e Brukselit, po ashtu edhe në Stokholm dhe Helsinki, pasi shpresat po veniten se mund të arrihet diçka në ditët që kanë mbetur para samitit që do t zhvillohet në kryeqytetin spanjoll.

Ai që mund të kishte qenë procesi më i shpejtë i i anëtarësimit në historinë e aleancës – me dy shtetet nordike, të cilat mund të bëheshin anëtaret numër 31 dhe 32 deri në fund të verës – duket e vështirë të arrihet. Në vend të kësaj, përflitet realisht se ky ngërç mund të zgjasë gjatë gjithë vitit.

Në fund, e gjithë vëmendja mbetet te lideri enigmatik i Turqisë, Rexhep Tajip Erdogan, deklaratat e ashpra të të cilit kundër Finlandës, dhe veçanërisht kundër Suedisë, po merren më seriozisht se sa fillimisht.

Të tjerë hedhin vështrimet përtej Atlantikut, me shpresën se presidenti i SHBA-së, Joe Biden, mund ta zgjidhë këtë ngërç.

Dhe, nëse kjo nuk ndodh, ka ende shpresë që kryeministret e Suedisë dhe Finlandës, përkatësisht Magdalena Andersson dhe Sanna Marin, mund të krijojnë një hapësirë për manovrim.

Por, ekziston edhe një person tjetër që mund të jetë në gjendje të zhbllokojë të gjithë situatën edhe pse ajo mund të rezultojë të jetë protagonistja më e vështirë për t’u bindur nga të gjithë.

Amineh Kakabaveh

Njihuni me Amineh Kakabavehun – një kurde me origjinë iraniane dhe një ish-luftëtare Peshmerga, e cila aktualisht është një deputete e pavarur dhe një person me shumë influencë në Parlamentin suedez.

Kakabaveh është pa dyshim një nga politikanet më intriguese, më kundërthënëse dhe më të njohura në Suedi. Mjafton të shkosh jo më larg se titulli i autobiografisë së saj të vitit 2016 – “Amineh – Jo më e madhe se një kallashnikov” (Amineh – inte större än en kalasjnikov) për të kuptuar pse.

E lindur në provincën veriperëndimore të Kurdistanit, në Iran në vitin 1970, ajo iu bashkua guerilëve kurdë në moshën 13-vjeçare, por emigroi në Suedi gjashtë vjet më vonë. Duke punuar kryesisht si punëtore sanitare ndërkohë që ndiqte klasa mësimi në mbrëmje, ajo më në fund mori titullin master në shkencat sociale në Universitetin e Stokholmit. Në vitin 2008, ajo hyri në Parlament për partinë e majtë (Vänsterpartiet) dhe që atëherë është rizgjedhur në çdo mandat qeverisës. Ajo u shpall madje edhe “Suedezja e vitit” nga një prej botimeve më me ndikim të politikës.

Pavarësisht se është një marksiste e vetëshpallur, ajo u përjashtua nga partia e saj tre vjet më parë pas grindjeve të ashpra mbi atë që ajo e perceptonte si injorancën e së majtës politike mbi rolin e strukturave klanore patriarkale në periferitë e populluara nga emigrantët – diçka për të cilën shumë nga kolegët e saj partiakë e konsideronin si “islamofobike”.

Dhe, pikërisht si një politikane e pavarur ajo ka bërë vërtet emër kohët e fundit. Falë mbështetjes së saj, Qeveria e pakicës socialdemokrate, e udhëhequr nga Andersson, mundi të shihte dritën vitin e kaluar.

Dhe për të siguruar votën e saj, asaj iu premtuan plot gjëra, kryesisht të lidhura me mbështetjen e Stokholmit për çështje të ndryshme kurde:

Rritja e bashkëpunimit me PYD-në, një parti e krahut të majtë kurd në Siri që Ankaraja e kundërshton? Po! Mbështetje për milicinë kurde siriane “YPG”, të cilën Ankaraja thotë se është një degë e Partisë së Punëtorëve të Kurdistanit (PKK) të cilësuar si organizatë terroriste nga Turqia? Po!

Kërkesa për lirimin e politikanit turko-kurd, Selhattin Demirtash që vuan dënimin në një burg turk? Po!

Por, nuk mbaron me kaq.

Javën e kaluar, Qeveria suedeze pothuajse u rrëzua pasi opozita deklaroi një mocion mosbesimi ndaj ministrit të Drejtësisë. Në një votim të shumëpritur, atyre u mungonte një votë – ajo e Kakabavehut, natyrisht.

Dhe, ndërkohë që asnjë kërkesë e re nuk u zyrtarizua mes saj dhe partisë në pushtet, ajo tha për mediat se pret që Suedia të mbajë në fuqi embargon e armëve ndaj Turqisë dhe se duhet bërë më shumë për të lehtësuar kufizimet për rreth 130 kurdë në Suedi, të cilët shihen si rrezik për sigurinë kombëtare nga shërbimet suedeze të sigurisë, për shkak të lidhjes së tyre me YPG-në.

Ajo, gjithashtu, vuri në dukje, jo pa një ngjyrim kërcënues, se javën e ardhshme ka një tjetër votim vendimtar në Parlamentin suedez për miratimin e buxhetit të pranverës. Dhe, nëse Qeveria nuk mund të arrijë një marrëveshje pak të mundshme me partitë e krahut të djathtë, shtypja e butonit të gjelbër nga ana e saj, do të rezultojë edhe një herë vendimtare që buxheti të hyjë në fuqi.

Me Finlandën që ka pak gjasa të vazhdojë e vetme, pasi ajo aplikoi për t’u bashkuar me NATO-n së bashku me fqinjin e saj më të madh, duket se pozicioni i pasigurt i Qeverisë suedeze do të parandalojë që çdo marrëveshje e mundshme me Turqinë të ndodhë së shpejti.

Shumë vende në Perëndim kanë hequr, ose të paktën nuk e kanë aplikuar embargon e armëve ndaj Turqisë, por tani për tani duket e pamundur që Suedia të ndjekë shembullin e tyre.

Nuk duket e mundshme as që Stokholmi tani të mund të marrë vendim për ta klasifikuar YPG-në si organizatë terroriste, siç bëri me PKK-në dekada më parë. Dhe, ekstradimi i shtetasve turq që dyshohet se janë të përfshirë në secilën nga organizatat që aktualisht kanë selitë e tyre në Suedi, ka pak gjasa të ndodhë.

Por, edhe në Turqi gjërat komplikohen nga fakti që Erdogani mund të ndihet nervoz për rënien e popullaritetit të tij për shkak të vështirësive ekonomike të vendit dhe normës së lartë të inflacionit. Dhe, ku ka kohe më të mirë për të ringjallur ndjenjën nacionaliste para zgjedhjeve të përgjithshme vitin e ardhshëm?

Por edhe para kësaj, në Suedi mbahen zgjedhjet e përgjithshme në shtator.

Pas këtyre zgjedhjeve, Kakabaveh mund të mos jetë më në pozitë të privilegjuar, duke e çliruar kështu edhe Stokholmin nga disa prej zotimeve të bëra ndaj saj.

Apo tashmë socialdemokratët do ta braktisin atë dhe angazhimet e tyre ndaj saj pas votimit të javës së ardhshme për buxhetin, duke llogaritur se populli suedez në përgjithësi është më i interesuar të rrisë sigurinë e tij me një anëtarësim të shpejtë në NATO, sesa të kundërshtojë Erdoganin duke mbështetur kauzat e ndryshme kurde?

Diçka duhet dhënë nëse Qeveria suedeze dëshiron të zhbllokojë ngërçin para ose gjatë samitit të NATO-s në Madrid.