Gjykata Kushtetuese ka përfunduar shqyrtimin e çështjes për ligjshmërinë e pezullimit nga detyra të zv/kryeministres dhe ministres së Infrastrukturës dhe Energjisë, Belinda Balluku, e marrë e pandehur nga SPAK për shkelje të barazisë në tendera me vlerë qindra milionë euro.
Seanca u hap pas kërkesës së kryeministrit Edi Rama, i cili pretendon se vendimi i GJKKO-së ka cenuar kompetencat e tij kushtetuese dhe imunitetin që Kushtetuta u njeh ministrave dhe deputetëve. Me të njëjtin qëndrim u paraqitën edhe përfaqësuesit ligjorë të Kuvendit dhe Presidentit të Republikës, të cilët dolën hapur kundër masës së pezullimit.
Ndryshe nga institucionet e tjera, GJKKO vendosi të mos marrë pjesë në seancë, duke argumentuar se një gjykatë nuk mund të legjitimohet si palë në një proces kushtetues për të mbrojtur vendimet e saj.
Në krahun tjetër, SPAK mbrojti vendimin për pezullimin e Ballukut. Prokurori Dritan Prençi deklaroi se hetimet kanë zbuluar prova për vepra të tjera penale dhe se qëndrimi i saj në detyrë përbën rrezik për përsëritjen e krimit, manipulimin e provave dhe ndikimin në procedurat tenderuese. Sipas SPAK, ankimi i Kryeministrisë përbën ndërhyrje të drejtpërdrejtë në pavarësinë e gjyqësorit dhe krijon një precedent të rrezikshëm për balancën e pushteteve.
Ndërkohë, SPAK ka kërkuar edhe një masë më të rëndë ndaj Ballukut, duke pretenduar se pas rikthimit të përkohshëm në detyrë ajo ka intimiduar dëshmitarë. Kërkesa ndodhet prej muajsh në Kuvend, por ende nuk është shqyrtuar.
Vendimi përfundimtar i Gjykatës Kushtetuese pritet në ditët në vijim dhe konsiderohet kyç për raportet mes pushteteve dhe të ardhmen e çështjes Balluku.
Burimet historike, dëshmitë bashkëkohore dhe vetë karakteristikat fizike të armëve dëshmojnë se shpatat e Skënderbeut kanë qenë armë reale lufte, ndërsa përkrenarja ka pasur kryesisht funksion ceremonial dhe përfaqësues. Sipas Dhimitër Frëngut, zyrtar i afërt dhe mik në armë i Skënderbeut, shpata e parë e heroit ishte e lakuar, “una schimitarra storta”, me majë të mprehtë, elegante dhe e punuar nga çeliku i Damaskut. Frëngu përmend gjithashtu se, për një periudhë, Skënderbeu mbante dy shpata në të njëjtin mill(këllef) çka përforcon idenë e përdorimit të tyre praktik në fushëbetejë. Ai shton se Skënderbeu solli nga Italia një mjeshtër shpata-bërës, i cili farkëtoi tri shpata të jashtëzakonshme; njërën prej tyre, “që mund të priste edhe çelikun”, ia dërgoi si dhuratë sulltanit osman, ngase vjenë shprehja e famshme: ‘ unë të dërgova shpaten, po jo edhe krahun’. Po ashtu dihet se gjatë vizitës së fundit të Skënderbeut në Vatikan, Papa Pali II i dhuroi atij një shpatë dhe një kapelë ceremoniale (“una spada ed un capello”). Kjo shpatë e drejtë, e cila sot ndodhet në Muzeun e Ambrasit së bashku me përkrenaren, ka dy tehe, është e larë në ar dhe përfaqëson një përzierje simbolike të autoritetit fetar dhe politik. Ajo është 85.5 cm e gjatë, 5.7 cm e gjerë, peshon rreth 1.3 kg dhe kishte mill prej lëkure.
Megjithatë, sipas Faik Konicës, i cili e pa shpatën në fillim të shekullit XX, mbi teh ishin ende të dukshme njolla gjaku, fakt që rrëzon pretendimin se ajo ka qenë thjesht ceremoniale dhe e papërdorur në luftë. Nga ana tjetër, shpata e lakuar e ruajtur në Vjenë, bashkë me dorezën, është 121 cm e gjatë dhe peshon rreth 3.2 kg. Ajo është dukshëm më e madhe se palla e zakonshme fisnike dhe mban ndikime të qarta të stilit osman të kohës. Siç thekson edhe Dhimitër Frëngu, ajo është e punuar nga çeliku i Damaskut dhe e stolisur me zbukurime të shumta, por pa humbur karakterin e saj funksional luftarak. Forma, pesha dhe materiali flasin qartë për përdorim real në betejë.
Në një konferencë albanologjike, zonja Lucia Nadin ka përmendur ruajtjen e një armature të atribuar Skënderbeut në arsenalin e Venedikut, që për shekuj është parë si pjesë e muzeut të figurave të mëdha historike. Kjo tregon interesin për gjurmimin e objektit në burime historike veneciane.
