Shkruan Matilda Kurti
Vendimi i Gjykatës Kushtetuese për vazhdimësinë formale të kryetarit të Bashkisë së Tiranës, Erion Veliaj, në ushtrimin e detyrës së tij ka krijuar një situatë paradoksale për kryeqytetin. Nga njëra anë, kryetari mbetet ligjërisht në detyrë; nga ana tjetër, ai ndodhet në arrest dhe nuk mund të ushtrojë realisht funksionet e drejtimit. Kështu, Tirana ndodhet në një gjendje të pazakontë: kryetari ekziston në dokumente, por drejtimi real i qytetit mbetet në një zonë gri institucionale.
Kjo situatë nuk është vetëm një çështje juridike apo politike. Ajo prek drejtpërdrejt jetën e përditshme të qytetarëve. Bashkia e Tiranës është institucioni që menaxhon një pjesë të madhe të problemeve konkrete të jetës urbane: infrastruktura, pastrimi, transporti, lejet e ndërtimit, administrimi i hapësirave publike dhe shumë çështje të tjera që kërkojnë vendimmarrje të qartë dhe përgjegjësi politike.
Kur drejtimi politik është i paqartë, vendimmarrja zvarritet dhe përgjegjësia shpërndahet në mënyrë të paidentifikueshme. Administrata mund të vazhdojë të funksionojë në mënyrë teknike, por administrata nuk mund të zëvendësojë drejtimin politik. Vendimet strategjike dhe prioritetet urbane kërkojnë një autoritet të plotë dhe një drejtues që mban përgjegjësi për vendimet që merr.
Në këtë kuptim, kostoja e një situate të tillë nuk matet vetëm financiarisht. Ajo matet me kohë të humbur për qytetarët, projekte të bllokuara, vendime të shtyra dhe një administratë që funksionon pa një busull të qartë drejtimi. Për një qytet si Tirana – zemra ekonomike dhe administrative e vendit – një vakuum i tillë drejtimi krijon pasoja që shtrihen përtej kufijve të bashkisë dhe prekin gjithë vendin.
Prandaj pyetja që lind natyrshëm është: kush po e drejton sot realisht Tiranën dhe kush mban përgjegjësi për zgjidhjen e problemeve të qytetarëve?
Sepse një kryeqytet nuk mund të mbetet gjatë në një gjendje paqartësie institucionale, ndërsa qytetarët presin përgjigje për problemet e tyre të përditshme.
