Donald Trump dëshiron që SHBA-të ta zotërojnë Groenlandën. Problemi është se Groenlanda tashmë i përket Danimarkës dhe shumica e banorëve të Groenlandës nuk duan të bëhen pjesë e SHBA-së.

Ndërsa hyrja me shpejtësi në kryeqytetin e Groenlandës, Nuuk, dhe marrja e saj në stilin e Venezuelës duket e çuditshme  edhe nëse sulmi ushtarak ndaj Karakasit duket se u ka dhënë të gjitha palëve një shtytje për atë që SHBA-të janë të afta të bëjnë, ekziston një rrugë e caktuar. Dhe Trump duket se tashmë është disi në këtë rrugë.

Shqetësuese për evropianët është se strategjia duket shumë e ngjashme me librin ekspansionist të Vladimir Putinit.

Politico. eu foli me nëntë zyrtarë të BE-së, persona të brendshëm të NATO-s, ekspertë të mbrojtjes dhe diplomatë për të kuptuar se si mund të zhvillohet një marrje nën kontroll e ishullit të Arktikut të pasur me minerale dhe strategjikisht të rëndësishëm nga SHBA-të.

“Mund të jetë si pesë helikopterë… ai nuk do të ketë nevojë për shumë trupa”, tha një politikan danez i cili kërkoi anonimitet për të folur lirisht. “Nuk do të kishte asgjë që ata (grenlandezët) mund të bënin.”

Hapi 1: Fushatë ndikimi për të forcuar lëvizjen për pavarësinë e Groenlandës

Pothuajse menjëherë pas marrjes së detyrës, administrata Trump filloi të flasë hapur për pavarësinë e Groenlandës, një territor gjysmë-autonom i Mbretërisë së Danimarkës. Një Grenlandë e pavarur do të mund të nënshkruante marrëveshje me SHBA-në, ndërsa sipas status quo-së aktuale i duhet miratimi i Kopenhagës.
Për të fituar pavarësinë, grenlandezët do të duhet të votojnë në një referendum dhe më pas të negociojnë një marrëveshje që duhet të miratohet si nga Nuuk ashtu edhe nga Kopenhaga. Në një sondazh të vitit 2025, 56 për qind e grenlandezëve thanë se do të votonin pro pavarësisë, ndërsa 28 për qind kundër.

Sipas raportimeve të mediave daneze, amerikanë me lidhje me Trump kanë kryer operacione të fshehta ndikimi në Grenlandë, ndërsa shërbimi danez i sigurisë dhe inteligjencës, PET, paralajmëroi se territori “është shënjestër e fushatave të ndikimit të llojeve të ndryshme”.
Felix Kartte, ekspert i politikave digjitale që ka këshilluar institucione dhe qeveri të BE-së, vuri në dukje taktikat e Moskës për ndikimin e rezultateve politike në vende si Moldavia, Rumania dhe Ukraina.

“Rusia përzien taktika offline dhe online,” tha ai. “Në terren, bashkëpunon me aktorë të afërt si parti ekstremiste, rrjete të diasporës ose oligarkë pro-rusë dhe është raportuar se paguan njerëz për të marrë pjesë në protesta anti-BE ose anti-SHBA.
“Në të njëjtën kohë, ndërton rrjete të mëdha llogarish të rreme dhe media pseudo për të amplifikuar këto aktivitete online dhe për të promovuar kandidatë ose qëndrime të caktuara. Qëllimi shpesh nuk është t’i bindë votuesit se opsioni pro-rus është më i mirë, por ta bëjë atë të duket më i madh, më i zhurmshëm dhe më popullor sesa është në të vërtetë, duke krijuar një ndjenjë pashmangshmërie.”

Në Grenlandë, SHBA-ja duket se po përdor të paktën disa nga këto metoda. Stephen Miller, zëvendësshefi i kabinetit të Trump, i tha CNN-it të hënën se “askush nuk do të luftojë ushtarakisht me SHBA-në për të ardhmen e Grenlandës”.

Muajin e kaluar, Trump krijoi postin e të dërguarit special për Grenlandën dhe emëroi në këtë rol guvernatorin e Luizianës, Jeff Landry. Ai deklaroi se synimi i tij ishte “ta bëjë Grenlandën pjesë të SHBA-së”.
Ndërkohë, zv.presidenti amerikan JD Vance, gjatë një vizite në territor në mars, tha se “populli i Grenlandës do të ketë vetëvendosje”. Ai shtoi: “Shpresojmë që ata të zgjedhin të bashkëpunojnë me Shtetet e Bashkuara, sepse ne jemi i vetmi vend në Tokë që do ta respektojë sovranitetin dhe sigurinë e tyre.”

Hapi 2: T’i ofrohet Grenlandës një marrëveshje joshëse

Nëse përpjekjet për të përshpejtuar referendumin për pavarësinë e Grenlandës japin rezultat dhe banorët votojnë për t’u shkëputur nga Danimarka, hapi tjetër do të ishte vënia e saj nën ndikimin e SHBA-së.
Një metodë e dukshme do të ishte përfshirja e Grenlandës në SHBA si një shtet i ri, një ide me të cilën njerëz pranë presidentit kanë luajtur vazhdimisht. Kryeministrja e Danimarkës, Mette Frederiksen, u detyrua të hënën të thotë se “SHBA-ja nuk ka të drejtë të aneksojë” Grenlandën, pasi Katie Miller, bashkëshortja e Stephen Miller  postoi në rrjetet sociale një hartë të territorit të mbuluar me flamurin amerikan dhe fjalën “SË SHPEJTI”.

Një zëvendësim i drejtpërdrejtë i Danimarkës me SHBA-në duket i papranueshëm për shumicën e popullsisë. I njëjti sondazh tregoi se 85 për qind e grenlandezëve kundërshtojnë që territori të bëhet pjesë e SHBA-së, dhe madje edhe anëtarë të lëvizjes për pavarësi që janë miqësorë ndaj Trump nuk janë të prirur ndaj kësaj ideje. Por ka edhe opsione të tjera.

Që nga maji i vitit të kaluar kanë qarkulluar raportime se administrata Trump dëshiron që Grenlanda të nënshkruajë një Marrëveshje të Asociimit të Lirë (Compact of Free Association – COFA), të ngjashme me ato që SHBA-ja ka aktualisht me Mikronezinë, Ishujt Marshall dhe Palau. Sipas këtyre marrëveshjeve, SHBA-ja ofron shërbime thelbësore, mbrojtje dhe tregti të lirë, në këmbim të operimit të pakufizuar të ushtrisë amerikane në territorin e atyre vendeve. Ideja u rikthye sërish këtë javë.
Kuno Fencker, deputet opozitar grenlandez pro pavarësisë, i cili mori pjesë në inaugurimin e Trump dhe u takua vitin e kaluar me kongresmenin republikan Andy Ogles, tha se përpiqet “t’u shpjegojë [amerikanëve] se ne nuk duam të jemi si Porto Riko apo ndonjë territor tjetër i Shteteve të Bashkuara. Por një Marrëveshje Asociimi të Lirë, marrëveshje bilaterale, apo edhe mundësi dhe forma të tjera që ndoshta as nuk i imagjinoj, le të vijnë në tryezë dhe grenlandezët do të vendosin në një plebishit.”
Krahasuar me marrëveshjen e Nuuk-ut me Kopenhagën, gjërat “mund të përmirësohen vetëm”, tha ai.
Duke iu referuar pretendimit të Trump se SHBA-ja ka një “nevojë” për Grenlandën, Fencker shtoi: “Danimarka nuk ka thënë kurrë se ‘ka nevojë’ për Grenlandën. Danimarka ka thënë se Grenlanda është një shpenzim dhe se do të na linin nëse bëhemi të pavarur. Prandaj mendoj se ky është një koment shumë më pozitiv sesa kemi parë ndonjëherë nga Danimarka.”
Por Thomas Crosbie, profesor i asociuar i operacioneve ushtarake në Kolegjin Mbretëror Danez të Mbrojtjes, paralajmëroi se Grenlanda ka pak gjasa të dalë fituese në një negociatë me Trump.

“Identiteti kryesor i Trump si negociator është ai i dikujt që imponon vullnetin e tij mbi njerëzit me të cilët negocion dhe që ka një histori shumë të gjatë të tradhtimit të njerëzve me të cilët ka bërë marrëveshje, të mosrespektimit të angazhimeve të tij, si në jetën private ashtu edhe në atë publike, dhe të shfrytëzimit të atyre përreth tij… Unë vërtet nuk shoh asnjë përfitim për popullin e Groenlandës, përveç një rritjeje shumë të përkohshme të vetëvlerësimit.”
Dhe, shtoi ai, “do të ishte marrëzi të pranosh diçka me shpresën se një marrëveshje mund të vijë më pas. Dua të them, nëse heq dorë nga territori yt me shpresën se mund të marrësh një marrëveshje më vonë  kjo do të ishte vërtet e pamatur.”

Hapi 3: Të përfshihet Evropa

Evropa, veçanërisht aleatët e Danimarkës në BE, do të kundërshtonin çdo përpjekje për ta shkëputur Grenlandën nga Kopenhaga. Por administrata amerikane ka një kartë të fortë për të luajtur në këtë drejtim: Ukrainën.
Ndërsa negociatat e paqes kanë marrë hov, Kievi ka thënë se çdo marrëveshje me Putinin duhet të mbështetet nga garanci serioze dhe afatgjata sigurie nga SHBA-ja. Amerikanët kanë hezituar në këtë drejtim dhe, në çdo rast, Kievi është skeptik ndaj garancive të sigurisë, duke pasur parasysh se ato që ka marrë më parë si nga Rusia ashtu edhe nga Perëndimi kanë rezultuar të pavlefshme.
Një skenar i mundshëm, i përmendur nga një diplomat i BE-së, do të ishte një marrëveshje “siguri për siguri”, sipas së cilës Evropa do të merrte garanci më të forta nga administrata Trump për Ukrainën, në këmbim të një roli të zgjeruar të SHBA-së në Groenlandë.
Edhe pse kjo do të ishte një pilulë e hidhur, mund të ishte më e lehtë për t’u gëlltitur sesa alternativa: zemërimi i Trump, i cili mund të hakmerrej duke vendosur sanksione, duke u tërhequr nga negociatat e paqes, ose duke mbështetur Putinin në bisedimet me Ukrainën.

Hapi 4: Pushtimi ushtarak

Por çfarë ndodh nëse Grenlanda, ose Danimarka, miratimi i së cilës i nevojitet Nuuk-ut për t’u shkëputur, thotë jo?
Një marrje e kontrollit ushtarak nga SHBA-ja mund të realizohej pa shumë vështirësi.
Crosbie nga Kolegji Mbretëror Danez i Mbrojtjes tha se strategët e Trump ka të ngjarë t’i paraqesin atij disa opsione.
“Më shqetësuesja do të ishte një strategji e tipit fait accompli, që e shohim shpesh dhe e diskutojmë shumë në qarqet ushtarake, e cila do të ishte thjesht kapja e territorit, ashtu siç u përpoq Putini të vepronte për të bërë pretendime territoriale ndaj Ukrainës. Ai thjesht mund të vendosë trupa në vend dhe të thotë se tani është amerikan… Ushtria e Shteteve të Bashkuara është e aftë të zbarkojë çfarëdo numri forcash në Groenlandë, qoftë nga ajri apo nga deti, dhe më pas të pretendojë se është territor amerikan.”
Sipas Lin Mortensgaard, studiuese në Institutin Danez për Studime Ndërkombëtare dhe eksperte për sigurinë e Grenlandës, Uashingtoni ka gjithashtu rreth 500 oficerë ushtarakë, përfshirë kontraktorë lokalë, në Bazën Hapësinore Pituffik në veri, si dhe pak më pak se 10 punonjës konsullate në Nuuk. Krahas kësaj, rreth 100 trupa të Gardës Kombëtare nga Nju Jorku zakonisht dislokohen sezonalisht gjatë verës arktike për të mbështetur misionet kërkimore. Groenlanda, ndërkohë, ka pak mbrojtje. Popullsia nuk ka ushtri territoriale, tha Mortensgaard, ndërsa Komanda e Përbashkët Arktike e Danimarkës në kryeqytet ka mjete ushtarake të pakta dhe të vjetruara, kryesisht të kufizuara në katër anije inspektimi dhe detare, një patrullë me qen-rrëshqitës, disa helikopterë dhe një avion patrullimi detar.
Si rezultat, nëse Trump mobilizon praninë amerikane në terren, ose sjell forca speciale, SHBA-ja mund të marrë kontrollin e Nuuk-ut “për gjysmë ore ose më pak”, tha Mortensgaard.
“Zoti Trump i thotë gjërat dhe pastaj i bën,” tha eurodeputetja daneze Stine Bosse. “Nëse do të ishe një nga 60 mijë banorët e Grenlandës, do të ishe shumë i shqetësuar.”

Çdo ndërhyrje nuk do të kishte “bazë ligjore” sipas ligjit amerikan dhe atij ndërkombëtar, tha Romain Chuffart, drejtues i Institutit Arktik me bazë në Uashington, një institut kërkimor për sigurinë. Çdo okupim që zgjat më shumë se 60 ditë do të kërkonte gjithashtu miratimin e Kongresit amerikan.

Ndërkohë, një pushtim do të “nënkuptonte fundin e NATO-s”, tha ai, dhe SHBA-ja do të ishte “duke i qëlluar vetes në këmbë dhe duke i thënë lamtumirë një aleance që ka ndihmuar ta krijojë”.
Për më tepër, “humbja e besimit nga aleatë kyç… mund të çojë në uljen e gatishmërisë së tyre për të ndarë inteligjencë me SHBA-në ose në kufizimin e aksesit në baza në të gjithë Evropën”, tha Ben Hodges, ish-komandant i trupave amerikane në Evropë. “Të dyja këto do të ishin jashtëzakonisht të dëmshme për sigurinë e Amerikës.”
NATO do të mbetej e paaftë të reagojë, duke qenë se veprimi ushtarak duhet të miratohet unanimisht dhe SHBA-ja është anëtari kyç i aleancës, por aleatët evropianë mund të dërgojnë trupa në Grenlandë përmes formateve të tjera si Forca e Përbashkët Ekspeditare Britaniko-Skandinave ose bashkëpunimi pesëpalësh Nordik për Mbrojtjen, tha Ed Arnold, studiues i lartë në Institutin Mbretëror të Shërbimeve të Bashkuara. Por për momentin, aleatët e NATO-s mbeten të qetë përballë një sulmi. “Jemi ende larg atij skenari,” tha një diplomat i lartë i aleancës. “Mund të ketë disa negociata të vështira, por nuk mendoj se jemi afër ndonjë marrjeje armiqësore të pushtetit.”