Shkruan Arban Murçaj
Ekziston një histori që duket e thjeshtë, por që sot mund të na bëjë të mendojmë shumë.
Një pronar i hiqte gjelit nga një pupël çdo ditë. Gjeli vuante, por nuk largohej. Pronari i hidhte pak ushqim dhe gjeli vazhdonte ta ndiqte.
Një pupël më pak.
Pak ushqim.
Një tjetër pupël.
Përsëri pak ushqim.
Deri sa gjeli mbeti pa pupla, por vazhdonte të ndiqte dorën që i hidhte ushqim.
A nuk na ngjan kjo disi me politikën dhe qytetarin shqiptar?
Prej vitesh, qytetari përballet me premtime, fushata, debate politike dhe përplasje për pushtetin, ndërsa problemet e mëdha vazhdojnë të kërkojnë përgjigje: ekonomia, emigracioni, arsimi, shëndetësia, punësimi dhe mundësitë për të rinjtë.
Një premtim këtu.
Një ndihmë atje.
Një investim.
Një vend pune.
Një fjalim i bukur.
Dhe shpesh debati përfundon aty.
Por qytetari duhet të pyesë më shumë.
Çfarë u realizua?
Çfarë ndryshoi realisht?
Ku janë rezultatet?
Kush mban përgjegjësi kur premtimet nuk përmbushen?
Dhe çfarë po ndërtohet për brezat që vijnë?
Sepse politika nuk duhet të matet vetëm me atë që na jep sot, por edhe me atë që ndërton për nesër.
Nuk mjafton të shohim ushqimin që na hidhet. Duhet të shohim edhe puplat që kemi humbur.
Dhe këtu qytetari ka një përgjegjësi po aq të madhe.
Nëse pranojmë të kënaqemi me pak, nëse votojmë vetëm për një përfitim personal dhe nëse harrojmë interesin publik, atëherë vetë ne e dobësojmë kërkesën për një politikë më të përgjegjshme.
Pushteti nuk është pronë e askujt.
Është përgjegjësi që qytetarët ua besojnë për një periudhë të caktuar atyre që zgjedhin.
Prandaj nuk duhet të pyesim vetëm:
“Çfarë na dhanë?”
Duhet të pyesim:
“Çfarë u ndërtua? Çfarë u përmirësua? Çfarë u premtua dhe çfarë u mbajt?”
Sepse një popull që kërkon llogari nuk është gjeli që ndjek dorën pas thërrimeve.
Është qytetar që e di vlerën e votës së tij.
Dhe ndoshta ka ardhur koha që, në vend të thërrimeve, të kërkojmë rezultatet që meritojmë.
