Shkruan Ermira Qerimi/Kondo, journaliste indépendante d’investigation, militante de droits de l’homme
“Ballkani, të burgosur të perandorive të humbura”
1. Çfarë tha kancelarja gjermane.
Në Brégançon, kancelarja gjermane mbajti një fjalim me gravitet të rrallë.
Ai ka kujtuar rëndësinë e bashkëpunimit franko-gjerman, i domosdoshëm për motorin evropian.
Ai cilësoi qartë Rusinë, Kinën dhe Korenë e Veriut si fuqi që shkelin rregullat ndërkombëtare, të cilat përjashtojnë lirinë dhe demokracinë.
Sipas tij, tashmë jemi në një luftë hibride:
sulme kibernetike,
manipulimi i opinionit publik,
destabilizim i përditshëm i demokracive tona.
Ai pranoi gjithashtu se pezullimi i shërbimit të detyrueshëm ushtarak ishte një gabim dhe njoftoi se Gjermania po përgatitet të forcojë ushtrinë e saj, përveç rivendosjes së rekrutëve nëse puna vullnetare nuk mjafton.
2. Çfarë nuk tha (dhe duhej të thoshte???… )
Fjalët e pathëna të kancelares gjermane:
“Ballkani, të burgosur të perandorive të humbura… ”
Konstatimet mbi Serbinë vazhdojnë edhe sot nga Vučić, stafeta e Putinit;
Roli i Erdoganit dhe strategjia e tij neo-osmane (nëpërmjet xhamive, ndikimit kulturor dhe fetar);
Instrumentalizimi i mafias rajonale;
Paralelja historike (Krimea, aleancat ruso-osmane kundër Evropës);
dhe në fund thirrja që u bë për liri, paqe dhe ndryshim mentaliteti në Ballkan.
Por heshtja goditi: Serbia nuk u citua.
E megjithatë, është krahu ekzekutiv i Moskës (Petersburgut) në Ballkan, që nga krijimi i saj siç është, në përfundim të luftës së Krimesë të shekullit XIX.
Aleksandar Vučić trashëgimtar i Millosheviqit në kontinuitetin e Crna Rukës (dorës së zezë), mban peng vendin e tij, mirëmban rrjetet mafioze dhe nxit tensionet anembanë Kosovës.
Këtij ndikimi rus i shtohet edhe ai i Erdoganit, i cili ëndërron të ringjallë Perandorinë Osmane.
Ndikimi i tij fetar dhe kulturor shtrihet përmes ndërtimit të xhamive në një rajon ish të hapur, por të dobësuar nga lufta, korrupsioni dhe instrumentimi i mafias rajonale.
Në realitet, Ballkani është i burgosur i këtij imperializmi të dyfishtë: rus dhe neo-osman, të nuancuar butësisht nën tokë nga Kina.
(Më shumë si një vazhdimësi besnike e mentalitetit të botës së tretë të diktatorit Tito, aleatit besnik të padukshëm të BRSS. )
3. Ukraina, çmimi i lirisë evropiane.
Lufta në Ukrainë nuk është vetëm luftë e ukrainasve.
Ajo është çmimi i lirisë për të gjithë evropianët.
Ajo mishëron epilogun e përfundimit të një perandorie ruse shumëshekullore – tsariste, sovjetike, Putin.
Ukraina mban mbi supe një barrë të madhe të parandalimit të ringjalljes së një perandorie autoritare dhe mbrojtjes së demokracisë, lirisë dhe diversitetit evropian.
Është gjithashtu, tragjikisht, prologu i një Lufte të re të Ftohtë.
4. Sikur të kishte shpërthyer kjo luftë në Ballkan…?
Nëse konflikti do të kishte filluar në Ballkan (? ), siç njoftuan kaq shumë shenja, ne tashmë do të ishim zhytur në kaos të pakontrollueshëm.
Sepse Ballkani, pavaresisht gjithckaje, mbetet pluhuri i Europes, i brishte nga nacionalizmat, mafiet, korrupsioni, nga mentaliteti mbijetues dhe rivaliteti i fuqive te medha.
Ky skenar na kujton fillimin e shekullit të njëzetë: në vitin 1914 vrasja e Sarajevës ishte shkëndija që shkaktoi Luftën e Parë Botërore.
Historia na paralajmëron se një luftë e re lokale në kontekstin aktual, në Ballkan, mund të përqafojë kontinentin.
5. Historia përsëritet.
Kancelarja e pranoi – po përjetojmë një pushim me botën e djeshme.
Pas vitit 1945, pastaj pas vitit 1991 deri në fillim të mijëvjeçarit rregullat e përbashkëta dukeshin të mundshme.
Sot, Putin, Xi Jinping, Erdogan dhe krerë të tjerë autoritarë të shtetit refuzojnë çdo kornizë ndërkombëtare, duke censuruar lirinë dhe demokracinë.
Kjo logjikë të kujton Luftën e Krimesë (1853-1856), e cila zyrtarisht u paraqit si fetare (mbrojti të krishterët e diskriminuar nga Perandoria Osmane), por në fakt një përballje në të cilën Rusia cariste dhe Perandoria Osmane përdorën rivalitetet dhe aleancat e tyre për të dobësuar Evropën Perëndimore.
Historia riciklon vetveten, dhe Evropa, shumë shpesh e ndarë, bie në të njëjtat kurthe.
6. Aleksandar Vučić, presidenti aktual i Serbisë, trashëgimtar i Millosheviqit dhe “burgosësi” vullnetar i një Beogradi terrorist, i një shteti agresor.
Aleksandar Vučić, delfini politik i Sllobodan Millosheviqit, imponohet si Njeriu-liga i Moskës dhe Ankarasë.
Ai po mban peng Serbinë dhe gjithë rajonin, duke instrumentalizuar çështjen e Kosovës dhe duke mbajtur lidhje me mafiet lokale, rajonale duke përfshirë në Shqipëri dhe së bashku me botën e tretë, foshnjën e diktatorit sovjetik Tito.
Kjo aleancë e errët dobëson Evropën nga brenda, ndërsa Putinit dhe Erdoganit i jep shpëtimtar opinioneve të tyre publike.
7. Heshtja europiane është kujdes apo dobësi???…
Nëse kancelarja gjermane nuk e citoi Serbinë, jo gabimisht.
Kjo është një taktikë diplomatike që është e domosdoshme për të shmangur helmimin me Beogradin.
Por a është e rrezikshme kjo heshtje?
Mos emërtimi i gjërave po rrezikon të lejosh pudrën të puth përsëri…?
Ndoshta? …
8. Një mbrojtje europiane në punë.
Kancelarja përsëriti se nuk bëhet fjalë për blerjen amerikane apo franceze, por për ndërtimin e projekteve evropiane së bashku.
E ardhmja e sovranitetit evropian varet nga bashkëpunimi ushtarak dhe industrial.
Projekti i ardhshëm i avionëve luftarakë (SCAF) simbolizon këtë ambicie, edhe pse bllokimet vazhdojnë midis industrialistëve.
Mësimi është i qartë se Evropa duhet të investojë, inovojë dhe bashkëpunojë nëse dëshiron të mbrojë veten pa qenë plotësisht e varur nga Shtetet e Bashkuara.
9. Borxh dhe përgjegjësi.
Mbrojtja nuk është e ndarë nga ekonomia.
Schuld në gjermanisht do të thotë borxh dhe përgjegjësi. dhe kancelarja i kujtoi se nëse euro humb stabilitetin, janë të parët modestët ata që paguajnë çmimin.
Liria vjen me një çmim, por edhe borxhi.
Evropa duhet të kombinojë rigorozitetin ekonomik dhe fuqinë strategjike për të qëndruar e besueshme përballë kërcënimeve.
10. Thirrje për Ballkanin dhe Europën.
Përballë këtyre strategjive perandorake, mbetet zëri i popujve të Ballkanit, si gazetarë, aktivistë të të drejtave të njeriut, gra e burra që refuzojnë t’i dorëzohen frikës dhe mafias.
Paqja dhe liria nuk do të vijnë vetëm nga ushtritë ose traktatet, por nga kujtesa, kultura dhe një ndryshim i thellë i mendësisë.
Ukraina dhe Ballkani janë të lidhura – janë dy fronte të së njëjtës betejë, atë të demokracisë kundër perandorive të zhdukura që kërkojnë rilindje.
Dhe kjo luftë nuk fitohet pa rininë, pa vendosjen e komunikimit ndër breza përmes kujtesës, lirisë, demokracisë, drejtësisë dhe bashkëjetesës ndërkulturore.
Në Ballkan, si gjetkë në Evropë, një brez i ri, i shënuar nga luftërat, migrimi dhe varfëria, refuzon vdekshmërinë.
Qëndrueshmëria e saj është dëshmi se një tjetër e ardhme është e mundur.
Kjo rini, e lidhur, krijuese dhe e guximshme, tashmë mbart brenda saj ndërrimin e mentalitetit të nevojshëm për të thyer ciklet e frikës, luftës mafioze, korrupsionit dhe klientelizmit.
Ajo është çelësi i një Evrope më të drejtë, më të lirë dhe më të bashkuar. @à la une
European Commission U.S. Department of State European External Action Service – EEAS President of the European Parliament Council of Europe Commissioner for Human Rights EPP Group in the European Parliament Marco Rubio David McAllister OSCE Office for Democratic Institutions and Human Rights (ODIHR) Nations Unies NATO Kaja Kallas Presidenca e Republikës së Kosovës Vjosa Osmani Emmanuel Macron President Donald J. Trump Bundesregierung
