Gjykata Supreme e SHBA-së ka marrë anën e prindërve të shtetit të Merilendit, duke u dhënë atyre mundësinë për të hequr fëmijët e tyre nga programet shkollore që përfshijnë libra me tema LGBTQ.
Vendimi, i marrë me një shumicë 6-3, ka shpërndarë mendimet brenda gjykatës dhe ka sjellë debate të ashpra mbi lirinë fetare dhe arsimin publik.
Prindërit argumentuan se një kurrikulë e miratuar në vitin 2022 nga Shkollat Publike të Qarkut Montgomery, e cila përfshin libra dhe materiale që trajtojnë çështje të identitetit gjinor dhe orientimit seksual, shkelte të drejtat e tyre fetare. Ata kërkuan një urdhër ndalimi, duke argumentuar se edukimi i fëmijëve të tyre mbi këto tema ishte në kundërshtim me besimet e tyre fetare.
Shumica e gjykatës e mbështeti këtë kërkesë, duke dhënë një lehtësim paraprak për prindërit. Gjyqtari Samuel Alito, në mendimin e shumicës, shkroi se prezantimi i librave pa mundësinë e përjashtimit krijon një “barrë jokushtetuese mbi të drejtat e prindërve për ushtrimin e lirë të fesë së tyre”. Ai argumentoi gjithashtu se prindërit kishin të drejtë të mbroheshin nga një dëm i pariparueshëm që mund të ndodhte nëse urdhri nuk miratohej.
Nga ana tjetër, gjyqtarët liberalë shprehën mospajtim. Gjyqtarja Sonia Sotomayor e quajti vendimin “kaos për shkollat publike të këtij kombi”. Ajo shtoi se, duke pasur parasysh diversitetin e madh të besimeve fetare në SHBA, ndalimi i librave me tema LGBTQ mund të ekspozonte fëmijët ndaj “mesazheve që bien ndesh me bindjet e prindërve”.
Prindërit që ngritën këtë çështje përfaqësojnë besime të ndryshme fetare, por të gjithë kundërshtojnë mësimin e temave LGBTQ në shkolla. Ata argumentojnë se Amendamenti i Parë i Kushtetutës së SHBA-së, që mbron lirinë e besimit fetar, u jep atyre të drejtën të përjashtojnë fëmijët e tyre nga materialet që ata e konsiderojnë të papranueshëm për bindjet e tyre.
Ky vendim i Gjykatës Supreme ka krijuar një tension të ri në diskutimet mbi lirinë fetare, të drejtat e prindërve dhe programet edukative publike, duke e bërë këtë çështje një nga më të diskutuarat në SHBA.





Ne Europe të Krishterët u ndanë zyrtarisht në Katolikë dhe Ortodoksë në vitin 1054, në një ngjarje që njihet si Shkëputja e Madhe (Great Schism ose Schisma e Lindjes dhe Perëndimit). Shkaqet kryesore ishin çështje Doktrinare dhe Teologjike (si për shembull formulimi i kredos “Filioque”). Shkak ishin dhe mosmarrëveshjet për autoritetin e Papës në Romë. Perëndimi e njihte si udhëheqës të gjithë Kishës, ndërsa Lindja nuk e pranonte autoritetin e tij absolut. Një arsye tjeter ishte edhe Kultura dhe Gjuha. Perëndimi përdorte latinishten, Lindja greqishten. Edhe çështjet politike dhe gjeopolitike, që pasqyronin ndarjen midis Perandorisë Romake të Perëndimit dhe asaj të Lindjes (Bizantit) u bënë shkak për ndarje në vitin 1054. Përfaqësuesit e Papës dhe të Patriarkut të Kostandinopojës anatemuan njëri-tjetrin, duke zyrtarizuar ndarjen midis Kishës Katolike Romake Perëndimore dhe Kishës Ortodokse Lindore. Kjo ndarje mbetet ende në fuqi sot, megjithëse ka pasur përpjekje për dialog dhe afrime ndërmjet dy palëve, sidomos në shekujt e fundit.
Shqiptarët filluan të ndryshonin besimin nga të Krishterë në Mysliman pas Pushtimit Osman, që filloi në fund të shekullit XIV dhe u konsolidua në shekullin XV. Periudhat kryesore të islamizimit nisën në Shekullin e XV–XVI. Fillimi i konvertimeve nisi pas vdekjes së Skënderbeut (1468) dhe rënies përfundimtare të Kështjellës së Krujës (1478), Pushtimi Osman u bë i plotë. Fillimisht, islamizimi ishte i kufizuar dhe i përqendruar kryesisht në elitat lokale, që kërkonin privilegje politike dhe ekonomike. Konvertimi në islam siguronte Shmangien e taksave të rënda që paguanin të Krishterët (si xhizja), Qasje më të lehtë në administratën Osmane dhe mbrojtje ligjore më të favorshme. Shekulli XVII–XVIII nisi Islamizimi në masë. Ky është kulmi i konvertimeve në Islam, sidomos në zonat urbane dhe fshatare të ulëta ( Shkodër, Kosove, Diber, Shkup, Elbasan, Kavaje, Berat, Gjirokastër etj.) Perandoria Osmane shtypi disa kryengritje me karakter fetar dhe kombëtar (si ato të Malësisë apo të Epirit) dhe përforcoi kontrollin përmes institucioneve fetare islame. Megjithate mund te thuhet se ndryshimi i fesë te shqiptarët ishte një proces i gjatë, kompleks dhe shpesh pragmatik, jo domosdoshmërisht thellësisht fetar, por i favorizuar përmes kushteve ekonomike dhe sociale. Kishat Katolike dhe ajo Ortodokse u përndoqën, u varfëruan ose u vendosën nën kontrollin osman. Shekulli XIX ishte përfundimi i procesit. Në këtë kohë, shumica e shqiptarëve ishin kthyer tashmë myslimanë (sipas statistikave osmane dhe të huaja). Madje shfaqën dallime të brendshme brenda islamit, Sunitë dhe Bektashinj. Megjithate shume zona, si Shkodra, Malësia e Madhe, Mirdita, Puka, Zadrima, Lezha Korça, Permeti, Gjirokastra, Himara etj., e ruajtën Krishterimin, shpesh për shkak të traditës por edhe ndikimeve të jashtme (Italia, Venediku, Austro-Hungaria, Spanja, Greqia, etj.)











