Shkruan Konstantin Luci
Një nga paradokset më të mëdha të kohës sonë është ky: të krishterët janë grupi fetar më i persekutuar numerikisht në botë, por vuajtja e tyre merr shumë pak vëmendje nga media globale, politika ndërkombëtare dhe opinioni publik. Sipas raportit Open Doors World Watch List 2026, mbi 388 milionë të krishterë pra 1 në 7 të krishterëve në të gjithë botën vuajnë nivele të larta persekutimi ose diskriminimi vetëm për shkak të besimit të tyre.
Në 50 vendet më të rrezikshme, mbi 315 milionë të krishterë përballen me persekutim ekstrem ose shumë të lartë. Vetëm gjatë periudhës së raportit, u regjistruan 4.849 të krishterë të vrarë për shkak të fesë së tyre, shumica dërrmuese në Afrikën Sub-Sahariane (veçanërisht në Nigeri, ku u vranë 3.490 vetë). Qindra kisha u sulmuan, mijëra u detyruan të largohen nga shtëpitë e tyre, ndërsa në vende si Koreja e Veriut, Somalia, Libia, Eritrea, Jemeni, Sudani, Pakistani, India dhe Kina, besimtarët përballen me burgosje, tortura, diskriminim sistematik ose vdekje.Megjithatë, kjo tragjedi njerëzore rrallëherë bëhet lajm kryesor. Pse ndodh kjo heshtje kaq e theksuar?
Arsyeja e parë është perceptimi i gabuar në Perëndim se Krishterimi është feja e “privilegjuar”, e “të bardhëve” dhe e kolonializmit historik. Shumë gazetarë, akademikë dhe aktivistë e shohin Krishterimin si fe të pushtetit, jo si fe të viktimave. Prandaj, është e vështirë për ta të pranojnë që sot shumica e të persekutuarve janë njerëz të varfër, jo-të bardhë afrikanë, aziatikë, etj që vuajnë në fshatra të largëta ose nën regjime autoritare. Kjo krijon një “hierarki të viktimave”, ku disa grupe konsiderohen më “të denjë” për solidaritet dhe vëmendje.
Arsyeja e dytë lidhet me bias-in sekular të medias perëndimore. Shumë gazetarë nuk e kuptojnë ose nuk e marrin seriozisht motivimin fetar. Për ta, feja është diçka private, jo diçka për të cilën njerëzit vrasin ose vriten. Prandaj, sulmet ndaj të krishterëve shpesh paraqiten si “konflikt etnik”, “probleme me banditë” ose “ndryshim i klimës” (si në rastin e Nigerisë), në vend që të quhen hapur persekutim fetar ose xhihadist.
Arsyeja e tretë është frika nga akuzat për “islamofobi”. Në shumicën e rasteve më të rënda, persekutuesit janë grupe islamike ekstremiste (Boko Haram, ISIS, etj.) ose shtete me shumicë myslimane. Të raportosh këtë realitet rrezikon akuza për racizëm ose urrejtje, sidomos në Evropë ku shqetësimet për integrimin janë të mëdha. Si rezultat, media dhe politikanë preferojnë heshtjen për të mos “provokuar”.
Arsyet e tjera janë më praktike: historitë nga zonat e largëta dhe të rrezikshme kushtojnë shumë për t’u mbuluar, nuk sjellin klikime aq sa skandalet politike ose çështjet sociale në Perëndim, dhe shpesh bien ndesh me interesa ekonomike (tregti me Kinën, vendet arabe, etj.). Edhe brenda vetë komuniteteve të krishtera perëndimore, disa grupe liberale ndihen të pakëndshme të theksojnë këtë çështje, sepse duket si “viktimizim” ose si diçka “e djathtë”. Në fund të fundit, kjo heshtje krijon një standard të dyfishtë të rrezikshëm në të drejtat e njeriut. Liria fetare duhet të jetë universale, jo selektive sipas modës politike ose korrektësisë politike. Të krishterët në Nigeri, Pakistan, Indi ose Kore të Veriut nuk janë kolonizatorë ata janë fshatarë, studentë, nëna dhe fëmijë që duan vetëm të adhurojnë Jezusin lirshëm.Në Shqipëri dhe Kosovë, ku kemi vuajtur vetë persekutimin komunist kundër çdo feje, duhet të jemi më sensitivë ndaj kësaj padrejtësie globale. Pak interes do të thotë më pak ndihmë, më pak presion diplomatik dhe më shumë vuajtje në heshtje. Çështja e të krishterëve të persekutuar nuk është vetëm çështje fetare është çështje e dinjitetit njerëzor dhe e lirisë bazë. Sa më shumë ta heshtim, aq më shumë i lëmë persekutuesit të veprojnë pa u ndalur. Është koha që zëri ynë të jetë më i fortë.
