Shkruan Zef Ndreka
Lideri i PD-së, i ashtuquatur legjendë nga një pakicë demokratësh, ka vite që është në hall të madh. Pozita e vështirë e tij pa asnjë përkrahje ndërkombëtare, përkundrazi, i shpallur me nofkën non gratta nga ShBA-të, nga Britania e Madhe dhe nga gjithë liderët e BE-së, e ka imponuar të luaj lojën e tij dhe të familjes së tij në kurriz të Partisë Demokratike, duke e ngarkuar atë me peshën e fajit, të minimit të demokracosë, të shkatërrimit të sistemit të drejtësisë dhe të korrupsionit gjatë periudhës që drejtonte shtetin shqiptarë.
Berisha, sidoqoftë, është në të drejtë e tij të përballet e të mbrohet nga akuzat. Por përdorimi i PD-së, i militantëve të padijshëm, mbajtja peng e partisë, përçarja, bllokimi i saj, përjashtimet e panumërta, shpallja armiq si një herë e një kohë në monizëm, e komromentojnë më keq atë.
Mjafton ideja që problemet e mëdha tani të Partisë Demokratike të Shqipërisë lidhen edhe me arketipët berishistë që.i shkojnë qorrazi pas legjendës së tyre, pa asnjë shpresë. Por problemet reale të PD-së, po ti shikojmë dhe ti analizojmë në një tablo më të gjerë, do të shikohet qartë se Sali Berisha jo vetëm mbetet figurë dominuese si individ, por si model politik. Barisha ka centralizuar të gjitha vendimmarrjejet, ka krijuar konflikte të vazhdueshne me institucionet dhe përdor gjithnjë një linjë ekstreme që mobilizon bazën, duke kufizuar hapjen ndaj të gjitha shtresave të reja.
Problemi është se ky lloj modeli i vjetëruar dhe i përsëritur nga mbështetësit e tij më besnikë, ka krijuar një lloj kulture politike të mbyllur, ku besnikëria ndaj liderit gjithmonë vendoset mbi reformimin e partisë demokratike, duke sjell shumë pasoja që mund ti theksojmë, si mungesë rinovimi real të PD-së, disa figura të reja ose janë larguar ose kanë mbetur në hije, duke krijuar një polarizim të brendshëm.
Në fakt PD-ja ka vite që funksionon në logjikë fraksionesh, duke shkuar në humbje të besueshmërisë publike. Po vërehet se votuesit gri nuk duan dhe nuk po identifikohen më me një parti që duket e fokusuar vetëm tek konfliktet e brendshme.
Teza për interesa përsonale dhe familjare të Berishës që kontrollon dhe trysnon PD-në, tashmë është shumë e përhapur edhe në disktimet e lira publike. Dhe mjafton në vetëvete kjo, që përbën vetë problemin e kësaj partie që synon të rikthehet në pushtet.
Kështu, duke gjykuar ftohtë, shtrojmë pyetjet:
A është edhe berishizmi që po e dëmton PD-në?!
Po vetë PD-ja a e ka vullnetin dhe kapacitetin të dalë nga modeli i liderit të vetëm dhe të ndërtojë një identitet të ri politik?!
Me sa po shohim dhe dëgjojmë, deri tani, nuk gjejmë asnjë përgjigjje të qartë, pasi PD-ja po tërhiqet dhe lëkundet si një lavjerrës i çrregullt…
