Shkruan Azgan Haklaj
Trojet tona nuk duhet të kthehen në poligon eksperimentesh të huaja!
Kur debati fetar shndërrohet në inxhinieri përçarjeje!
Në hapësirën tonë mbarëkombëtare nga Shqipëria e Kosova, në Maqedoninë e Veriut dhe Malin e Zi, çështja e identitetit nuk ka qenë kurrë një vijë e drejtë, por një përballje e vazhdueshme mes hovit të vetëdijes kombëtare dhe rrymave që synojnë ta copëtojnë atë.
Në vitet e fundit, shohim një përpjekje të orkestruar për të nxitur debate fetare artificiale, të cilat nuk kanë për qëllim lirinë e besimit, por goditjen e themelit ku mbështetet bashkësia jonë:
Identitetit kombëtar.
Fenomeni i transmetimit të dogmave të ngurta dhe i financimeve nga qendra të huaja ideologjike ka sjellë në shoqërinë tonë një model besimi militant, krejtësisht të huaj për traditën tonë autoktone.
Këto rryma nuk kërkojnë thjesht paqe shpirtërore, por imponimin e një kulture të re, e cila e sheh fenë si një mjet për të ushtruar ndikim gjeopolitik.
Duke shfrytëzuar dobësitë ekonomike dhe tranzicionin e gjatë shoqëror, predikuesit e importuar dhe platformat e digjitalizuara propagandojnë një model ku përkatësia konfesionale vendoset mbi çdo vlerë tjetër qytetare apo atdhetare, duke u përpjekur të krijojnë besnikëri të reja që e tejkalojnë ose e mohojnë kombin.
Pasojë e drejtpërdrejtë e kësaj inxhinierie sociale është copëzimi i korpusit shoqëror përmes ngritjes së mureve psikologjike dhe kulturore.
Kur qytetari fillon të mos e shohë tjetrin në rrugë, në shkollë apo në institucione si bashkëkombës, por si “të huaj” për shkak të kalendarit të festave apo mënyrës së faljes, shoqëria shpërbëhet nga brenda. Krijimi i këtyre getove kulturore brenda të njëjtit trung etnik dobëson shtetet tona dhe i bën ato më të brishta ndaj çdo lloj manipulimi.
Në vend të solidaritetit gjuhësor e historik, mbillen farat e dyshimit, të intolerancës dhe të përjashtimit reciprok, duke e çuar dëm atë që breza të tërë e ndërtuan me sakrifica.
Përballë këtij sulmi të programuar ndaj kujtesës sonë kolektive, mburoja më e sigurt mbetet kultura, folklori dhe eposi ynë kombëtar.
Trashëgimia jonë shpirtërore, nga motivet e Eposit të Kreshnikëve e deri te vallet tona tradicionale që sfidojnë shekujt, mbart një kod të pastër identitar që nuk njeh ndarje dogmatike.
Në këngët dhe mitet tona, heronjtë dhe vlerat themeltare i përkasin të gjithëve pa dallim.
Ky substrat kulturor funksionon si një antitoksinë e fuqishme, e cila refuzon tjetërsimin dhe e mban trungun të lidhur fort pas rrënjëve të tij.
Për ta mbrojtur të ardhmen tonë, ruajtja e identitetit kombëtar përballë instrumentalizimit të fesë nuk është thjesht një detyrë intelektuale, por një kusht mbijetese për të mos lejuar që trojet tona të kthehen në poligon eksperimentesh të huaja.
