Shkruan Zef Ndreka
Kanë filluar disa deputetë titistë të VV duke propaganduar se ato janë të vetmit që mbrojnë Kosovën nga Serbia, duke u përpjekur gjithnjë të neglizhojnë rolin e Shqipërisë, të Nato-s dhe të UÇK-së.
Tingëllojnë paksa antikombëtare deklarata të tilla populiste.
Në të vërtetë, këto deklarata jo vetëm që tingëllojnë, por në thelb janë antikombëtare dhe historikisht të rreme.
Ato janë produkt tipik i populizmit ekskluziv që ndërton një narrativë të rrezikshme që “vetëm ne jemi mbrojtësit, të tjerët janë ose të panevojshëm, ose të dyshimtë”.
Kjo është logjikë sektare, jo logjikë shtetformuese që i ka hije një force politike që synon të qeverisë Kosovën.
I duhen kujtuar atyre, por së pari Albin Kurtit se
Kosova nuk është mbrojtur kurrë e vetme.
Kosova pa UÇK-në, nuk do të kishte kurrë rezistencë tokësore. Kosova pa Shqipërinë, nuk do të kishte bazë logjistike, as politike dhe as morale.
Kosova pa NATO-n dhe SHBA-të, nuk do të kishte çlirim, as shtet.
Të pretendosh të fshish njërin prej këtyre faktorëve është falsifikim i hapur historie.
I duhet kujtuar VV-së, deputetëve të saj dhe Albin Kurtit, se neglizhimi i Shqipërisë është goditje ndaj vetë Kosovës.
Shqipëria është thellësia strategjike kombëtare e Kosovës. Çdo përpjekje për ta minimizuar apo relativizuar këtë rol i shërben vetëm Beogradit, jo Prishtinës.
I duhet kujtuar VV-së se UÇK-ja nuk është dekor narrativ, por themel shtetëror. Çdo diskurs që e zbeh apo e instrumentalizon UÇK-në për kalkulime partiake është moralisht i ulët dhe politikisht i rrezikshëm. Kosova është ndërtuar mbi gjakun e saj.
NATO nuk është “opsion”, por garanci ekzistence. Pa NATO-n, Kosova nuk ka siguri afatgjatë. Retorika që e relativizon rolin e saj është ose naivitet strategjik, ose demagogji e qëllimshme.
Populizmi i “mbrojtësve të vetëm” do të prodhoje izolim. Historia e Ballkanit tregon qartë se ata që shpallin veten “shpëtimtarë unikë” zakonisht përfundojnë duke e dobësuar kombin, jo duke e forcuar.
Kështu, kjo retorikë e VV-së dhe përfaqësuesve të saj, nuk është as patriotizëm, as sovranizëm, por është shenjë e dukshme e monopolizimit të atdheut për interesa partiake.
Dhe aty ku atdheu shndërrohet në pronë të një force politike, fillon rrëshqitja e rrezikshme, e në këtë rast, jo vetëm për Kosovën, por për mbarë çështjen kombëtare shqiptare.
