Shkruan Zef Ndreka
Rreportazh nga Shpali i Mirditës.
Shpal, Mirditë, 31 janar 2026.
Ka vende ku fjala “punë” nuk do të thotë thjesht mund fizik, por përkushtim, besim dhe bashkim njerëzish rreth një ideje që i tejkalon të përditshmet. Një përkushtim i tillë ishte sot në Shpalin e Mirditës, ku në majë të një kodre u vendos një Kryq 12 metra i lartë, tashmë shenjë e re orientimi shpirtëror dhe pamor për gjithë zonën.
Që në orët e para të mëngjesit, rruga e ngushtë dhe e vështirë drejt majës së kodrës u kthye në një shteg vullneti. Mjete pune, hekur, beton, litarë, duar të ashpra burrash mali dhe sy plot dritë, të gjitha u bënë pjesë e një organizimi që banorët e quajnë pa hezitim shembullor.
Nismëtari dhe financuesi i kësaj vepre, doktor Xhovalin Leka, e kishte prej kohësh këtë ëndërr. Por sot, ajo nuk ishte më vetëm e tij. Ishte bërë ëndërr e përbashkët. Thuajse nga çdo shtëpi e fshatrave përreth kishin ardhur këtu nga një përfaqësues. Në atë majë nuk kishte dallime, punëtorë, biznesmenë, miq, fshatarë, drejtues lokalë, të gjithë të barabartë përpara një qëllimi.
Një punë e vështirë, një arritje e madhe.
Transporti i strukturës metalike në atë terren të thyer ishte sfidë më vete. Çdo metër i fituar dukej si një betejë e vogël e fituar. Por kur pjesët e kryqit u bashkuan në tokë dhe më pas nisën të ngrihen drejt qiellit, lodhja u zëvendësua nga heshtja e thellë e atij momenti solemn.
Kur kryqi mori formën e plotë dhe u fiksua mbi bazamentin e betonuar, shumë sy u lagën. Jo nga era e malit, por nga ndjenja se po linin pas diçka që do të qëndrojë gjatë, shumë më gjatë se jeta e secilit prej tyre.
Bekimi dhe të pranishmit.
Ceremonia e bekimit, e kryer nga prifti i Rrëshenit, i dha veprës dimensionin e saj shpirtëror. Fjalët e lutjes u përzien me ajrin e pastër të maleve dhe me heshtjen e respektshme të të pranishmëve. Kryeplaku i fshatit, punëtorët, miqtë e doktorit, banorë të zonës, të gjithë qëndronin përreth, si një familje e madhe.
Pas përfundimit të ceremonisë, dita vijoi me një drekë të përbashkët në një nga restorantet pranë, jo thjesht si festë, por si shenjë e një lidhjeje të forcuar mes njerëzve.
Një dritë që do të shihet larg.
Kryqi është vendosur në një pikë dominuese, prej nga shtrihet pamja mbi një hapësirë të gjerë nga Fani, Oroshi, Repsi, Rrësheni dhe fshatra të shumtë përreth. Natën, i ndriçuar, ai do të jetë i dukshëm nga dhjetëra kilometra larg, madje edhe përgjatë segmenteve të Rrugës së Kombit, duke shoqëruar çdo udhëtar që ngjitet drejt Kosovës apo zbret prej saj.
Për banorët, ky nuk është vetëm një simbol fetar, por është një shenjë shprese, mbrojtjeje dhe identiteti. Një pikë ku toka dhe qielli duken më afër.
Një vepër që flet pa zë.
Në fund të ditës, kur njerëzit u shpërndanë dhe maja e kodrës mbeti sërish në qetësinë e saj, kryqi qëndronte aty, i bardhë mbi sfondin e maleve blu. Një dëshmi se kur një ëndërr mbështetet nga komuniteti, ajo bëhet realitet.
Dhe ndoshta, për çdo kalimtar që do ta shohë nga larg, ai kryq nuk do të jetë thjesht metal e dritë, por kujtesë se edhe në kohë të vështira, njerëzit dinë ende të bashkohen për diçka më të madhe se vetja.
