Shkruan Veronike Shkreli Pepushaj
Rrugon lirë shëmtia
Këtu, din të ec rrena
Ngutet vrap marria,
Dhe ecën e keqja
Rrugon lirë shëmtia.
Këtu rriten cmimet,
Në dyshojnë, ka likuidim,
Zgjidhni ngjyra syzesh
Kujdes në justifikim.
Shikoni se deri ku
Ne kemi mbërri,
Ta tjetërsojnë të vërtetën
E bëjnë shkrumb e hi.
Ç’besë, në këtë përballje
Në këtë popull fukara,
Ja kanë marr dhe shpirtin
Në xhepa të tyre, i varë.
Deri tash të shkretët
Me njatë gropë u morën,
Që nuk mund e mbyllën
Të bijtë e të pangopurit
.
Se ish aq e madhe
Veç, mbush e mbush,
Kjo gropë-shkreta
Ç’paska qënë pa fund.
Krejt ja mblodhën
Takëmin e nanës,
Lakuriq ç’e qiten
Ënda u ha, haramin.
Si njerëz të pa soj
E qafirë, burracakë,
Apo të liq në shpirt
Të kthyer psikopatë.
Po si nuk ja hidhni
Sytë botës madhe,
Punojnë në t’pasër
Me racionalen.
Se si kemi mbetur
Herë zhyt e mbyt,
Herë të fundosin
E herë i kthyer n’qyp.
Shpifje e xhelozina
Rrugët po ngatërrohen,
Dallavere dhe namë
Njani thetrit, çohen.
Për faqe të zezë
Mendësia ka ngec,
Rrugëve e pa shpres
E shkreta jetes.
Ngërdheshje në qeshje
Që u shkon vesh më vesh,
E vulosin ligjin
Që të çon për lesh.
Me këtë t’gërdhuzun
A thua, se kush janë,
Si nëpërka t’përdrellun
Dhe kohën e helmuan.
Si bixhozxhinj, t’kapun në hall
Me shqipninë, po luani kumbarë,
Ka koh kësisoj, si zotër të saj
Interesi juaj, e vuri në pazar.
