Shkruan Mira Ukcenaj
E piva heshtjen tënde
E piva heshtjen tënde
siç pihet një e vërtetë që dhemb,
ngadalë, deri në fund.
Në fillim mendova se heshtja ishte humbje.
Më vonë kuptova se ishte një pasqyrë:
më detyroi të shihja veten
pa zërin e askujt tjetër.
Rënia nuk është gjithmonë fundi.
Ndonjëherë është mënyra e jetës
për të na hequr nga duart
atë që nuk ishte më e jona.
Sepse njeriu nuk rritet vetëm kur fiton.
Rritet kur humbet,
kur hesht,
kur mbetet vetëm
dhe prapë zgjedh të vazhdojë.
Pas çdo rënieje
nuk të pret domosdoshmërisht e njëjta lartësi.
Ndoshta të pret një lartësi tjetër.
Më e vërtetë.
Më e jotja.
Dhe një ditë kupton
se ajo që dikur të theu
nuk ishte fundi yt.
Ishte vendi
ku fillove të ndërtoje veten përsëri.
E piva heshtjen tënde.
Dhe në fund,
gjeta zërin tim.
